Kazimierz Mruk
Kazimierz Mruk

Kazimierz Mruk urodził się 10 października 1916 r. w miejscowości Turostówko w Wielkopolsce (rodzice Wojciech i Helena z domu Dojs). W latach 1923-1927 r. uczęszczał do szkoły powszechnej w Stęszewicach, następnie wyjechał do Poznania, gdzie kształcił się w zawodzie piekarza. W lipcu 1933 r. został przyjęty do pracy w piekarni na poznańskiej Śródce, zaś od 1935 r. pracował w innej piekarni przy ul. Kraszewskiego. W tym okresie ukończył szkolenie szybowcowe, a jesienią 1936 r. porzucił piekarstwo i wstąpił do 3 pułku lotniczego w Poznaniu. Początkowo przechodził kurs ogólnowojskowy dla podoficerów, a następnie, 20 września 1937 r. rozpoczął szkolenie na pilota w eskadrze treningowej pułku - latał na RWD-8 i PWS-26. 24 lipca 1938 r. przydzielony został do wyposażonej w "Karasie" 32 eskadry liniowej, gdzie pozostał do lata 1939 r.

Tuż przed wybuchem wojny Mruk jako pilot z mniejszym doświadczeniem został przeniesiony do personelu zapasowego Bazy nr 3. 3 września 1939 r. został ewakuowany z resztą lotników Bazy w stronę Lublina, następnie w stronę Łucka. Po agresji sowieckiej otrzymał rozkaz przekroczenia granicy rumuńskiej, który wykonał 18 września. Został internowany w obozie w Tulcei, lecz szybko uciekł i przedostał się nad Morze Czarne - do portu Bałczik. 5 listopada 1939 r. odpłynął stamtąd na pokładzie greckiego "Patrisa", który 8 listopada zawinął na Maltę. Tam został przeniesiony na inny statek - "Franconię", która wyruszywszy z Malty 17 listopada, dwa dni później dotarła do Marsylii. We Francji Mruk trafił do bazy w Le Bourget pod Paryżem. Przebywał tam do 8 lutego 1940 r., po czym odpłynął do Anglii i ulokowany został w grupie lotników polskich w Eastchurch. 26 kwietnia 1940 r. skierowany został z powrotem do Francji, lecz tym razem trafił do Centrum Wyszkolenia Lotnictwa na lotnisku Lyon-Bron.

Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940 r. Mruk został ewakuowany z resztą personelu CWL ku zachodniemu wybrzeżu i 24 czerwca w St. Jean de Luz wsiadł na pokład angielskiego statku "Arandora Star", który po trzech dniach wpłynął do portu w Liverpoolu. W Wielkiej Brytanii, po krótkim pobycie w Insworth Lane, Mruk trafił do Blackpool, zaś 1 września 1940 r. został skierowany do 305 Dywizjonu Bombowego "Ziemi Wielkopolskiej", formującego się w Bramcote. Dywizjon był początkowo wyposażony w jednosilnikowe lekkie bombowce Battle z trzyosobową załogą, zaś pod koniec listopada 1940 r. przezbrojony na dwusilnikowe Wellingtony z sześcioosobową załogą. Mruk trafił jako drugi pilot do załogi w składzie: kpt. Tadeusz Stefanicki, ppor. naw. Marian Wojtowicz, ppor. rtg. Aleksander Zirkwitz, ppor. strz. Stanisław Kowalcze i kpr. strz. Jan Krawczyk i przez szereg kolejnych miesięcy szkolił się na nowym sprzęcie.

Po zakończeniu szkolenia w okresie od kwietnia do czerwca 1941 r. latał bojowo na bombardowania terenu nieprzyjaciela. 12 czerwca 1941 r. wraz ze swoją załogą wystartował na Wellingtonie do lotu treningowego (ćwiczono loty w szyku). W trudnych warunkach atmosferycznych i przy ograniczonej widoczności wprost w formację polskich Wellingtonów wleciał z naprzeciwka pojedynczy Oxford z angielską załogą i zderzył się z samolotem Mruka. Samoloty eksplodowały w powietrzu, wszyscy lotnicy zginęli na miejscu (na pokładzie Wellingtona znajdował się także Brytyjczyk zbrojmistrz Sgt Brottel).

Sierżant (Sergeant) Kazimierz Mruk odznaczony został Krzyżem Walecznych oraz Polowym Znakiem Pilota (nr 724). Pochowany został na Cmentarzu Lotników Polskich w Newark-on-Trent.



Wojciech Zmyślony

Źródła:
fotografia ze zbiorów pana Krzysztofa Mruka
materiały otrzymane dzięki uprzejmości pana Krzysztofa Mruka
dokumenty z Instytutu Polskiego i Muzeum Sikorskiego w Londynie